Vakantie: deel 2

Dag op dag een maand geleden, als dat niet toevallig is!

• De Ontdekking:
  Wist je dat je gratis en voor niets, elke dag als je dat wil, naar de Universitaire Plantentuin in Gent kunt? (Ja, ook gratis naar de website, maar dat bedoel ik nu even niet!) Ik wist het tot voor kort ook niet, planten zijn normaalgezien niet mijn ding, maar toch heb ik er een hele voormiddag van het ene blaadje naar het andere gedarteld. Een mens moet iets over hebben voor zijn (in een verre toekomst misschien) schoonfamilie!


Hannelore Bedert in de Spiegeltent op de Gentse Feesten 2008

• De Vaste Waarde:
  Ik was er maar één dagje, maar ik heb gezien wie ik wou zien: Hannelore Bedert
  Het was de eerste keer dat ik haar live aan het werk zag, waarschijnlijk niet de laatste keer. Een prachtige stem en heerlijke teksten (zeker als ze af en toe een beetje de West-Vlaamse toer op gaan)!

  Ik zag ook nog een kort stukje Sam Gooris (jawel, die basketsloefkes-”vent”) en Sioen meets Soheto. Op beide concerten zag het zwart van ‘t volk… bij de ene wel in een andere betekenis dan bij de andere!

• De Traditie I
  Er werden wel meerdere tradities in ere gehouden tijdens die enkele zonnige dagen van de zomervakantie. Zo hadden we de jaarlijkse BBQ met ex-studiegenoten, waar het dit jaar toch wel in het bijzonder uitkijken was naar de komst van een aantal nieuwe partners. Traditiegetrouw was er veel “vettige klap” en een overvloed aan heerlijk eten. In koor: “Kan ik het meenemen… voor de hond?”
• De Traditie II
• Ook dit jaar mocht een weekje in Spa (met deze organisatie) niet ontbreken! Hieronder kun je enkele sfeerfoto’s bekijken (die zeggen meer dan vele woorden!).
  

En nu vraagt u zich waarschijnlijk af wat er de rest van de vakantie nog allemaal gebeurde… Wel tijdens de voorbije weken zag ik:

• een dubbele, open armbreuk bij een jongetje van 9 en.. guess what? Die kleine liet geen enkele traan!
• ongelooflijk veel kleine kindjes met van die “reddingsboeitjes” aan in Sunparks (daar zal het slechte weer wel voor iets tussen gezeten hebben).
• bijna niets meer door mijn achterruit toen ik een kot moest helpen verhuizen.
• een bevriend koppel schattig boven een wieg hangen en moest ik bij mezelf vaststellen dat, als goeie vrienden aan kids beginnen, ik het ook wel graag zou hebben, maar dat is het nog te vroeg voor, ook al zie ik
• bijna elke dag mijn grote liefde.
• dat andere mensen meer over wiskunde schrijven dan je zou denken!
• dat ik blijkbaar een stokje tegen mijn kop kreeg… maar helaas, sorry Coudie, ik zal het niet verderzetten. Ander(e stokjes) en beter!

Tot de volgende!

Stokje

Vreselijk zo’n eindejaars-stokje! Wat was van dit jaar, wat was van vorig jaar? Ik reken in SCHOOLJAREN !!! Anyway, here we go! 3 bands en/of artiesten die ik dit jaar heb leren kennen: Geen idee, eigenlijk! Ik denk dat LCD Soundsystem wel een beetje van dit jaar is en daarenboven laten die beats mijn dansgrage benen af en toe wel eens in beweging komen! Niet helemaal van dit jaar, maar dit jaar steeds meer gaan appreciëren: Gotan Project. Het blijft vreemde muziek: draai deze songs in een pub met sfeervolle verlichting en binnen de minuut droom je heerlijk weg, draai ze in een club en binnen de minuut staat de hele dansvloer te shaken en te grooven. Een derde zal ik niet vernoemen. Ik zou het over Fixkes, Milow, Joss Stone en nog vele anderen kunnen hebben, die ik ook heb leren kennen dit jaar, maar ik ben over geen enkele laaiend enthousiast. Dus dan maar beter niets zeggen! 3 dingen die ik heb meegemaakt, gehoord… en die me altijd zullen bijblijven: Ordesa! Als dit kamp me niet bijblijft, dan zal niets me bijblijven! Canyoning, boulderen, via ferrata… echt wel machtig allemaal. Met dank aan Xadventure, trouwens! En het allerleukste: met wat geluk ga ik in de zomer van 2008 opnieuw naar Ordesa! En die hoogtestage in de Spaanse Pyreneeën stoomde mij meteen klaar voor de tocht naar Scherpenheuvel. Of zoals Coudie het zei: helemaar ervoor gaan, nog eens tijd maken voor elkaar en (ferm!) afzien door onze eigen zotte kuren. En het allerleukste is: met wat geluk doen we dit jaar iets gelijkaardigs! En als derde heuglijk feit ging ik dit jaar, voor het eerst sinds mijn Erasmus-avontuur, terug naar Zwolle, terug naar Windesheim, terug naar de Leliestraat, terug naar de Obrechtstraat, terug naar Joe Champ… terug naar mijn tweede thuis, zeg maar. En het allerleukste is: binnen een paar maanden ga ik opnieuw! 3 vreselijke blunder die ik sinds dit jaar op mijn naam heb staan: In deze categorie ben ik echt een fenomeen! Voor uw veiligheid, u zou kunnen stikken van het lachen, heb ik besloten om maar twee van mijn vele blunders hier te plaatsen. De eerste gebeurde op een vrijdag. ’s Avonds moest ik naar een housewarming van een collega, maar het laatste lesuur moest ik studie-toezicht houden. In de voorgaande dagen had ik met een andere collega afgesproken dat hij mijn studie zou overnemen, zodat ik op tijd met de trein naar huis kon gaan en fris gewassen en geschoren op de housewarming kon verschijnen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik neem de trein naar huis en wandel naar de parking en ga op zoek naar mijn auto. Ik vond hem niet. Verdikke, gestolen, dacht ik bij mezelf. Tot er plots een lampje ging branden: ik was die morgen met de auto naar mijn werk gegaan. Ik dus weer op de trein richting werk, onderweg kom ik die collega tegen die zo vriendelijk was om mijn studie over te nemen (hij lacht mij uiteraard vierkant uit) en uiteraard kwam ik ook nog eens te laat op de housewarming. Die vrijdag had ik twee en een half uur nodig om de 35 kilometer van mijn werk naar huis te overbruggen. De tweede is inmiddels een klassieker geworden. Welke dag het was of welk uur, ik zou het echt niet meer weten, in ieder geval gebeurde het in het voorjaar van 2007. Ik was, as usual, les aan het geven, wiskunde uiteraard, als er plots iemand redelijk hard op de deur klopt. Als grapje, zeg ik tegen de klas “Het zal wel Zwarte Piet zijn!”. Ik wandel naar de deur en denk bij mezelf: “Misschien had ik dat beter niet gezegd, wie weet doe ik nu de deur open en staat de directeur daar!” Ik doe de deur open en wie staat daar? Nee, niet de directeur, maar wel een leerling… een negerinneke. Sindsdien noemen sommige collega’s mij Piet, Zwarte Piet… 3 dingen die me héél stiekem ongelofelijk trots maakten: Het feit dat ik nog steeds in dezelfde school mag lesgeven, dat doet me wel iets. Hopelijk gaat het in 2008 even vlot. Het tweede is het feit dat ik nog steeds als moni meedraai binnen Kazou en, zelfs nu ik daar bij de “ouderen” zit, nog steeds dikke fun heb. En als laatste ben ik trots op mijn relativeringsvermogen. Normaal moet ik nu ook nog 3 bloggers met dit stokje opzadelen, maar hé, ik ben “nieuw” in blogland, dus zoveel mensen ken ik niet, dus ik ga één iemand aantikken en dan mogen er zich nog 2 bloggers melden die dit stokje nog niet kregen, maar die hun 3 dingen van 2007 met de mensheid willen delen! Life is a dance*, laat je even die verbouwingen en die jongens links liggen, als je wil?