…en altijd iemand in de buurt…

Wie een beetje kennis heeft van het Nederlandstalig lied, die vult de titel van deze post meteen aan met “die van me houden kon” en weet dat eraan voorafging “Een eigen huis, een plek onder de zon”.

Sinds 1 oktober (mijn kwart-eeuw-verjaardag, nvdr) wonen wij (= ik en vriendin) in ons eigen appartement in centrum Oostende. Ik kan al honderduit vertellen over koken, afwassen, wasmachine installeren, lichten monteren, de telenet-man, de buren van boven, de buren van beneden en de buren van opzij, maar nog geen olijke verhalen over meubels!
Daar was het bij de bestelling 6 à8 weken op wachten. Ook op de gordijnen was het 4 weken wachten, dus met wat geluk krijgen we die nog deze herfstvakantie!

Moet je?

Moet je op je blog schrijven…

• …over je dagelijkse NMBS-ergernis? Moet je de hele wereld vertellen dat treinen nu weer te laat, dan weer op tijd en een enkele keer te vroeg zijn, maar dat ze ’s morgens altijd stampvol zitten, waardoor we, als haringen in een ton, met 14 (jawel ik heb ze geteld!) rechtstaan in zo’n halletje? Moet je er dan op een blog bijvertellen dat zo’n zaken niet bevorderlijk zijn voor je ochtendhumeur? Of vertel je beter dat je op zo’n momenten walgt van mensen die tot op de laatste seconde aan hun sigaret staan te lurken om zich, bij het fluitsignaal, op je te werpen en zo hun stinkende adem in je nek te planten?
  Of kun je dan beter schrijven over die blikken, waar Sabien Tiels alleen maar in haar dromen kon over zingen? Vooral die blikken als jij moet lachen om de flauwe grappen van “De Grote Peter van de Veire Ochtendshow“-podcast, maar je omstaanders de grappen niet kunnen horen omdat jij verstandig genoeg bent om die dingen in je oren niet op te blazen (dat doet die roker trouwens al genoeg). Moet je dan verder dan de blikken gaan en schrijven over die fonkeling, die lach, die…?
• … over je speurtocht naar de ideale woning? Over hoe je de ene immo-site na de andere bij je “favorieten” plaatst en ze elke vijf minuten gaat controleren (ook al is het middernacht en is de kans dus nihil dat er iets veranderd zal zijn)? Heeft het dan zin om er bij te vertellen dat appartementen die vorige maand nog 100 000 euro waard waren, er nu plots 150 000 waard zijn? Moet je dan je ergernis onder stoelen of banken steken, of kijk je beter naar goedkope keukenstoelen en naar de verschillende rentevoeten bij alle banken?
• … over je collega’s die over het piepen van muizen lesgeven of die viskoppen meebrengen waarvan de geur zich meteen door heel de school verspreidt, of toch maar over die collega die zijn potje soep (met deksel) zo lang liet staan dat het plots van “plof” deed en er een geurtje aan was die stevige concurrentie bood voor de viskoppen? Misschien moet je ietwat beschaamd toegeven dat jouw Foute CD’s een kleine Foute Fuif veroorzaakten in de “foute” leraarskamer? Of zou dat fout zijn?
• … over eerdere internetgebeurtenissen? Over feiten die ondertussen al vijf jaar plaatsvonden, maar die je op één of andere manier nooit hebt kunnen loslaten. Moet je er dan bij vertellen dat je dat “niet kunnen loslaten” pas ontdekt als je een reeks sms’en hebt gekregen?
• … dat je iMac simpelweg fantastisch is, dat hij zo goed samenwerkt met je iPod en met dat digitaal fototoestel dat uit de toonzaal gehaald moest worden (en het verlopig perfect blijft doen *hout vasthouden*)?

Misschien dat dat laatste wel nog het meest veilige is.