In de rapte…

• Het lijkt er op dat ik een stressy leven begin te leiden.
• Disney-songs zingen is de max! (Laten we maar niet beginnen over “Het kind in mij“…)
• Uitstel is nooit afstel, al lijkt het er soms wel heel erg op!
• The Black Dahlia moet je niet proberen in 4 stukken te bekijken…
• Waarom neem ik de trein als ik ervoor moet betalen en de auto als ik gratis kan treinen?
• Soms krijgt mijn fantasie “Big Fish“-allures
• 6 jaar later en nog niets veranderd! (De website duidelijk wel )
• Het we-denken is toch een discipline apart, maar hey WE doen dat zo slecht nog niet hé
• Wat kijk ik uit naar juli!
• En tot slot nog een muzikale tip…

Het kind in mij…

Volgens de laatste schattingen schommelt mij leeftijd ergens rond de 35… Los van het feit of dit er nu ver naast is of niet (u kunt het hier trouwens lezen), kan ik zeggen dat het kind in mij nog zeer levendig is! Zo demonstreerde ik dit weekend nog een loepzuivere salto op een kinderspringkasteel. Nee, ik moet eerlijk toegeven dat ik geen salto-man ben… Het digitale salto-bewijs van hiernaast is louter een “poep-sprong” ofzo, zeker geen salto. Maar ik heb me daarom niet minder geamuseerd!

Enkele dagen later stond ik mij te vergapen aan allemaal beestjes, zoveel beestjes om me heeeen in Planckendael en alsof dat nog niet genoeg was, mocht ik mijn experimeteergedrag nog eens botvieren in Technopolis!!! En zoals je kunt zien, werd er ook met Barbies gespeeld!

En alsof dat nog niet voldoende was om bij het ADHD-kind in mij alle stoppen te laten doorslaan, kwam ik nog maar eens in oog te staan met de heerlijke drukte en vooral de kleurrijke vlaggetjes van Oostende Voor Anker.

Gooi daar nog een overdosis liefde bij en je snapt het plaatje wel… ik ben gelukkig!

P.S. De Mathemusicians werden (dat werd tijd) nog eens aangevuld met… Ga vooral vlug kijken!

Akke Akke… boem!

Dan rijden ze eens op tijd, bemoeit een flauwe plezante er zich mee!

http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/1.304086

Gelukkig was ik deze morgen te laat (en dus met de auto naar het werk), anders was ik nu waarschijnlijk nog niet thuis!

Ik geef toe…

Ik beweer altijd dat ik ’s avonds en vooral in de weekends en de vakanties geen leerkracht ben, dat ik zeer graag les geef, maar dat ik in het weekend geen freaky wiskundigheden ga verkondigen.

Maar dan kom je plots tot de vaststelling dat je een stukje smeerkaas in een trapezium en een gelijkbenige driehoek hebt verdeeld… en dat je zo verwonderd en blij bent als een kind dat voor de eerste keer sneeuw ziet.

Dus… Ik geef toe: ik heb soms last van wiskundige beroepsmisvorming!
Zonnig weekend!

Geen Kazou-babe, wel de t-shirt…

Met dank aan de schijnwerper van Coudie:

Deze t-shirt moet dienen als herkenbaarheid van monitoren naar de ouders toe bij het vertrek van een Kazou-vakantie wanneer het te warm is om de fleece te dragen.