Wat Editors bedoelde met “The saddest thing that I’d ever seen were smokers outside the hospital doors” weet ik niet, maar misschien doelden ze wel op het gevoel dat ik deze middag had.
Het is vreselijk zielig om in je eentje te moeten eten in de cafetaria van een hospitaal. Het geeft je zo’n troosteloos gevoel om daar te zitten eten, terwijl rondom je een aantal mensen aan het praten zijn over de een zijn gebroken been, de ander zijn geopereerde hartklep en nog een ander zijn suikerziekte. Het ontneemt je de honger als je denkt dat je liefje een paar gangen verder ligt, nog niet helemaal teruggekeerd uit de volledige verdoving. Het is dan ook de combinatie van de TL-buis-verlichting, de ziekenhuisgeur, de grootkeukengeur, de oude-mensen-geur, de witte schorten en nog zoveel meer dat ervoor zorgt dat je je belabberd voelt. Het eten heb ik als een machine naar binnen gewerkt om daar zo vlug mogelijk buiten te zijn.
En dan kom je buiten en ben je blij dat je liefje wakker is en enkele uren later weer mee naar huis mag, met achterlating van 3 wijsheidstanden. Je bent blij dat je kunt zeggen: Tot de volgende… en een goede gezondheid!
De laatste tijd ben ik helemaal “into” spellekes.
Waarschijnlijk is het allemaal gestart eens heel erg lang geleden met Monopoly, Wie Is Het?, Vier Op’n Rij, Stratego, Mastermind… Lange zondagmiddagen met regen die in bakken naar beneden komt en waardoor buiten spelen dus geen optie was. Gelukkig had ik een broer en een zus die dan “vrijwillig slachtoffer” werden (want ja, ik moest en zou winnen, zo niet…).
We zijn wel al heel wat verder dan de helft van de vakantie, maar ik vind nu pas tijd om dat eerste deel van enige commentaar te voorzien.
Vakantie is leuk, sneeuw is leuk, kampen zijn leuk. De combinatie was weer fantastisch! Op het moment zelf hebben we ons vaak afgevraagd waar we mee bezig waren (meestal in de vroege uurtjes nadat 40 nog net geen volwassenen eindelijk redelijk stil in hun bed liggen met slechts enkele uurtjes slaap in het vooruitzicht), maar uiteindelijk is dat ook gewoon “kamp”, het hoort erbij. Read the rest of this entry »
Jawel Coudie, we hebben meer dan alleen maar de Meir gezien. We zagen:
natuurlijk de hele Meir en alle winkelcentra die daar dichtbij liggen, maar ook de trendy winkels in de Kammenstraat en de net-boven-ons-budget-winkels (denk maar aan Gucci, Delvaux…)
ons eten voor onze neus bereid worden, heerlijk vers in Vapiano;
Dag op dag een maand geleden, als dat niet toevallig is!
De Ontdekking:
Wist je dat je gratis en voor niets, elke dag als je dat wil, naar de Universitaire Plantentuin in Gent kunt? (Ja, ook gratis naar de website, maar dat bedoel ik nu even niet!) Ik wist het tot voor kort ook niet, planten zijn normaalgezien niet mijn ding, maar toch heb ik er een hele voormiddag van het ene blaadje naar het andere gedarteld. Een mens moet iets over hebben voor zijn (in een verre toekomst misschien) schoonfamilie!
Hannelore Bedert in de Spiegeltent op de Gentse Feesten 2008
De Vaste Waarde:
Ik was er maar één dagje, maar ik heb gezien wie ik wou zien: Hannelore Bedert
Het was de eerste keer dat ik haar live aan het werk zag, waarschijnlijk niet de laatste keer. Een prachtige stem en heerlijke teksten (zeker als ze af en toe een beetje de West-Vlaamse toer op gaan)!
Ik zag ook nog een kort stukje Sam Gooris (jawel, die basketsloefkes-”vent”) en Sioen meets Soheto. Op beide concerten zag het zwart van ‘t volk… bij de ene wel in een andere betekenis dan bij de andere!
De Traditie I
Er werden wel meerdere tradities in ere gehouden tijdens die enkele zonnige dagen van de zomervakantie. Zo hadden we de jaarlijkse BBQ met ex-studiegenoten, waar het dit jaar toch wel in het bijzonder uitkijken was naar de komst van een aantal nieuwe partners. Traditiegetrouw was er veel “vettige klap” en een overvloed aan heerlijk eten. In koor: “Kan ik het meenemen… voor de hond?”
De Traditie II
Ook dit jaar mocht een weekje in Spa (met deze organisatie) niet ontbreken! Hieronder kun je enkele sfeerfoto’s bekijken (die zeggen meer dan vele woorden!).
En nu vraagt u zich waarschijnlijk af wat er de rest van de vakantie nog allemaal gebeurde… Wel tijdens de voorbije weken zag ik:
een dubbele, open armbreuk bij een jongetje van 9 en.. guess what? Die kleine liet geen enkele traan!
ongelooflijk veel kleine kindjes met van die “reddingsboeitjes” aan in Sunparks (daar zal het slechte weer wel voor iets tussen gezeten hebben).
bijna niets meer door mijn achterruit toen ik een kot moest helpen verhuizen.
een bevriend koppel schattig boven een wieg hangen en moest ik bij mezelf vaststellen dat, als goeie vrienden aan kids beginnen, ik het ook wel graag zou hebben, maar dat is het nog te vroeg voor, ook al zie ik
Gelezen bij o.a. Life is a dance*, Coudie, Mirthe… en ongetwijfeld zullen er nog veel meer volgen! Leuk om door te klikken!
10 jaar geleden was ik een beloftevolle rechtsachter bij een ondertussen failliet verklaarde ploeg.
10 maanden geleden zat ik te vloeken, want ik had op Pukkelpop moeten zijn… niet dus!
10 weken geleden waren het nog twijfelende vlinders die mijn duim aan mijn gsm deden kleven.
10 dagen geleden keek ik met veel, niet-meer-twijfelende vlinders naar Aladdin en kwam ik tot de vaststelling dat ik nog alle liedjesteksten van begin tot einde ken. “Een nieuw begin…”
10 uur geleden kreeg ik een sms, stuurde ik een sms en viel als een blok weer in slaap.
10 minuten geleden nam ik mijn rode balpen en duidde “de rechte verdeeldt…” aan. Waarom tellen spellingsfouten op een proefwerk wiskunde niet mee?
Binnen 10 minuten ga ik even een luchtje scheppen en van het zonnetje genieten, want dan ben ik het verbeteren alweer kotsbeu.
Binnen 10 uur weet ik nog niet waar ik zal zijn/slapen. Spannend en ambetant tegelijkertijd.
Binnen 10 dagen zit ik vol ongeduld te wachten op de eerste ouders voor het afsluitende oudercontact.
Binnen 10 weken probeer ik nog wat tot rust te komen na een “van-hier-naar-ginder-en-over-en-weer-vakantie”.
Binnen 10 maanden sta ik misschien, naast jou op de latten… of misschien zit ik in’t gips en lach jij me vierkant uit, dat kan ook.
Binnen 10 jaar zou het leuk zijn mochten er kleine Mr. Mathema’tjes rondlopen. (De voornamen zullen uiteraard Alfa, Rho, Phi, Lambda, Sinus of Tangens zijn!)
En binnen 10 eeuwen lopen er 10 klonen van ons rond, kun je 10 potten nutella kopen voor 10 cent, is de 10de reïncarnatie van Plop koning van Plopsaland (dat ondertussen de oppervlakte heeft van de huidige 10 provincies) en is het waterpeil van de oceanen 10 meter gezakt, zodat je met een HST-trein in 10 minuten vanuit Oostende in London staat!
Een respectvolle glimlach om mijn lippen als ik een 70+ dame op een step door een drukke, Oostendse winkelstraat zie slalommen. Nog meer lachen met toeristen die hetzelfde tafereel aanschouwen en die als koeien naar een voorbijrijdende trein staan te kijken… This is Belgium ;-
Een moeizame glimlach om mijn lippen als ik, na een avondje, nachtje en morgentje doorzakken, de uitnodiging nog eens lees “Uit respect voor mijn onderburen, worden de glazen een laatste keer gevuld om middernacht.”
Een nerveuze glimlach om mijn lippen als ik, stevig je hand vasthoudend, “En dit is…” zeg tegen mijn ouders. Een “oef ‘t ging vlotjes” glimlach als we even later samen in de zetel liggen, verstand op nul, blik op Aladdin…
Een *big smile* om mijn lippen als ik na de aftiteling van Aladdin, tijdens het bekijken van de “Binnenkort verkrijgbaar”-filmpjes, tot de ontdekking kom dat “Is het een vliegtuig, is het een vogel, nee dat is het niet, het is…” door Mega Mindy gewoonweg gestolen werd van Disney!? Echt waar! Mega Mindy is pure plagiaat, ik zeg het je!
Een pornosnor op mijn bovenlip als ik Günther-gewijs (en met drie andere Günther-fans) het (veel minder porno dan de snor) nachtleven induik! Hi-la-ri-sche taferelen, je kunt het je niet voorstellen! Leve de vroege uurtjes met “voorbeeldige” collega-leerkrachten!
Een vette grijns om mijn lippen als een toevallige wandelaar ons tijdens onze park-picknick aanspreekt “Geestig hé, zo 18/19 jaar zijn…!?” en een al even vette knipoog gooit.
Een Kazou-groene glimlach om mijn lippen als ik nog maar eens een vergadering in mijn agenda schrijf en me weer op het voorbereidwerk gooi… Zomer-kampjes, here we come!
Ik leef dus met een glimlach om mijn lippen, jullie ook?
Volgens de laatste schattingen schommelt mij leeftijd ergens rond de 35…
Los van het feit of dit er nu ver naast is of niet (u kunt het hier trouwens lezen), kan ik zeggen dat het kind in mij nog zeer levendig is! Zo demonstreerde ik dit weekend nog een loepzuivere salto op een kinderspringkasteel.
Nee, ik moet eerlijk toegeven dat ik geen salto-man ben… Het digitale salto-bewijs van hiernaast is louter een “poep-sprong” ofzo, zeker geen salto. Maar ik heb me daarom niet minder geamuseerd!
Enkele dagen later stond ik mij te vergapen aan allemaal beestjes, zoveel beestjes om me heeeen in Planckendael en alsof dat nog niet genoeg was, mocht ik mijn experimeteergedrag nog eens botvieren in Technopolis!!! En zoals je kunt zien, werd er ook met Barbies gespeeld!
En alsof dat nog niet voldoende was om bij het ADHD-kind in mij alle stoppen te laten doorslaan, kwam ik nog maar eens in oog te staan met de heerlijke drukte en vooral de kleurrijke vlaggetjes van Oostende Voor Anker.
Gooi daar nog een overdosis liefde bij en je snapt het plaatje wel… ik ben gelukkig!
P.S. De Mathemusicians werden (dat werd tijd) nog eens aangevuld met… Ga vooral vlug kijken!
Was er deze week iets in het nieuws over branstof besparen en snelheid minderen?
Ik denk echt dat ik iets heb gemist, dat ik iets niet in de media heb gezien, gelezenof gehoord dat ik werkelijk had moeten zien, lezen of horen!
Hoe verklaar je anders dat auto’s, telkens vlak voor mij uiteraard, aan 65 rijden waar je 90 mag en, u raadt het al, aan 65 rijden waar je 50 mag? Bespaar je brandstof als je aan 65 rijdt? Stoot je minder (schadelijke) stoffen uit? Of zijn dat nu de nieuwste automodellen (die dan overduidelijk maar 3 versnellingen kunnen hebben)?
Maar ik hoor jullie aan denken: “Als het u niet aanstaat, ga dan met de trein hé!”
Wel, daar kan ik het volgende op zeggen: “Mijn titel is niet voor niets (N)iets gemist!”
Ik spoor werkdagelijks naar… het werk! Zo ook deze middag. Volgt u even mijn tijdsschema mee:
11.15:
Ik rij richting station.
11.39:
Op dit uur komt normaal de trein aan en ik zit mooi op tijd te wachten op een bankje
11.45:
In het station weerklinkt een stem die een trein aankodigt in de andere richting.
12.00:
Ik verwittig een aantal mensen dat ik hoogstwaarschijnlijk te laat zal zijn, want tot nu toe weet ik nog steeds niet of er al dan niet een trein zal rijden. En lief als sommige van die mensen zijn sturen ze een aantal berichtjes terug…
12.10:
Hoera! De stationsmedewerker deelt mee dat er binnen 10 minuten een trein komt… en hij bedankt ons voor het begrip.
12.15:
Op dit uur komt normaal een andere trein in de juiste richting… niet dus! Die mensen die misschien, eventueel 35 minuten te laat zijn, hebben nog steeds hun trein niet gemist!
12.20:
Hoera! Een trein! Maar het gejuich verstomt wanneer de luidspreker ons laat weten dat er weldra (binnen 10 minuten) nog een trein in die richting zal komen, maar dat beide treinen hun eindbestemming niet kunnen bereiken en dat ze dus halfweg stoppen. “Kak!” denk ik bij mezelf…
12.25:
Ik rij met mijn auto richting werk (zie verhaaltje hierboven).
Sommige dagen zijn gewoon kak en dan ben je blij dat je die kak mag delen met anderen, want gedeelde kak is ***censuur***… mmm misschien moet ik toch maar weer het Engelse kak-woord gaan gebruiken!
Misschien niet bijster origineel (maar daarom niet minder mooi of minder actueel) dit streepje poëzie….
Ik kan je nu al zeggen,
nog voor eender wat,
dat je mijn hart allang
niet meer verlaten kan.
Tenzij heel even — zoals nu,
om wadend door m’n bloed
naar m’n hoofd te stijgen.
Dan denk ik aan je.
Zoals nu.
- Stijn Vranken, Vlees mij!, p.54
Het spelen met taal en woorden heeft me altijd al beziggehouden. Het zit gewoon in me, het zit waarschijnlijk in mijn familie. Mijn opa kende ongelooflijk veel spreekwoorden en gezegden en hij kon, net zoals ik dat nu kan, verbaasd zijn over hoe mooi je iets kunt verwoorden. Zo stond ik vandaag ook een beetje verbaasd toen ik bovenstaand pareltje van Stijn Vranken tegen kwam. Maar dat was niet het enige streepje poëzie dat vandaag mijn pad op het internet kruiste. Als bij toeval kwam ik een gedicht van mezelf tegen. In een ver (en soms liever vergeten) verleden schreef ik bijna dagelijks een “gedicht”, of toch een paar woorden en zinnen die daarvoor door moesten gaan…
Ik ben een schildersezel
geboren uit bomen
op een rommelmarkt
ik droomde van… goh
zon en bloem
eeuwige roem
maar bleef slechts hout
)
