Het zit in me!

Misschien niet bijster origineel (maar daarom niet minder mooi of minder actueel) dit streepje poëzie….

Ik kan je nu al zeggen,
nog voor eender wat,
dat je mijn hart allang
niet meer verlaten kan.

Tenzij heel even — zoals nu,
om wadend door m’n bloed
naar m’n hoofd te stijgen.

Dan denk ik aan je.

Zoals nu.

- Stijn Vranken, Vlees mij!, p.54

Het spelen met taal en woorden heeft me altijd al beziggehouden. Het zit gewoon in me, het zit waarschijnlijk in mijn familie. Mijn opa kende ongelooflijk veel spreekwoorden en gezegden en hij kon, net zoals ik dat nu kan, verbaasd zijn over hoe mooi je iets kunt verwoorden. Zo stond ik vandaag ook een beetje verbaasd toen ik bovenstaand pareltje van Stijn Vranken tegen kwam. Maar dat was niet het enige streepje poëzie dat vandaag mijn pad op het internet kruiste. Als bij toeval kwam ik een gedicht van mezelf tegen. In een ver (en soms liever vergeten) verleden schreef ik bijna dagelijks een “gedicht”, of toch een paar woorden en zinnen die daarvoor door moesten gaan…

Ik ben een schildersezel
geboren uit bomen
op een rommelmarkt

ik droomde van… goh
zon en bloem
eeuwige roem
maar bleef slechts hout

ik ben de kitsch
die kunst vasthoudt

Ik hou van woorden, het zit in me!