Geen Kazou-babe, wel de t-shirt…

Met dank aan de schijnwerper van Coudie:

Deze t-shirt moet dienen als herkenbaarheid van monitoren naar de ouders toe bij het vertrek van een Kazou-vakantie wanneer het te warm is om de fleece te dragen.

Oorzaak en gevolg

De gevolgen?

• iets meer dan 100 sms’en in twee weken tijd (gelukkig gratis sms’en )
• dagdromen en binnenpretjes op de meest ongepaste momenten
• uren praten ondanks de stapels werk die op ons liggen te wachten
• te laat in bed kruipen, heerlijk dromen, maar te weinig echt slapen
• collega’s die (ondanks je oververmoeidheid) vragen waarom je zo loopt te blinken, te stralen, zo vrolijk bent
• een iPod die plots een lijst met “Lieve Liedjes” afspeelt
• midden in de week een strandwandeling maken en de allerlaatste trein huiswaarts nemen
• naar de meifoor gaan, maar al vlug de foute muziek achter je laten om de rust van een bankje in het park op te zoeken

De oorzaak?

• BC
• CB
• … en twijfel…

P.S. Wat “zong” Scooter ook alweer in “How much is the fish?“… the chase is better then the catch… NOT!

Lap!

Dan wil je de “schijnwerper” eens goed gaan benutten en hier inderdaad je (relatief klein) ontwerptalent tentoon stellen met het enige originele “Moni”-logo en dan moet je vaststellen dat alle originelen verloren zijn gegaan in de pc-crash…

Jammer, maar ‘t zal dus voor een andere keer zijn. Misschien wel een foto van de t-shirt zelf dan!

(N)iets gemist?

Was er deze week iets in het nieuws over branstof besparen en snelheid minderen?

Ik denk echt dat ik iets heb gemist, dat ik iets niet in de media heb gezien, gelezenof gehoord dat ik werkelijk had moeten zien, lezen of horen!
Hoe verklaar je anders dat auto’s, telkens vlak voor mij uiteraard, aan 65 rijden waar je 90 mag en, u raadt het al, aan 65 rijden waar je 50 mag? Bespaar je brandstof als je aan 65 rijdt? Stoot je minder (schadelijke) stoffen uit? Of zijn dat nu de nieuwste automodellen (die dan overduidelijk maar 3 versnellingen kunnen hebben)?

Maar ik hoor jullie aan denken: “Als het u niet aanstaat, ga dan met de trein hé!”

Wel, daar kan ik het volgende op zeggen: “Mijn titel is niet voor niets (N)iets gemist!”
Ik spoor werkdagelijks naar… het werk! Zo ook deze middag. Volgt u even mijn tijdsschema mee:

11.15:	Ik rij richting station.
11.39:	Op dit uur komt normaal de trein aan en ik zit mooi op tijd te wachten op een bankje
11.45:	In het station weerklinkt een stem die een trein aankodigt in de andere richting.
12.00:	Ik verwittig een aantal mensen dat ik hoogstwaarschijnlijk te laat zal zijn, want tot nu toe weet ik nog steeds niet of er al dan niet een trein zal rijden. En lief als sommige van die mensen zijn sturen ze een aantal berichtjes terug…
12.10:	Hoera! De stationsmedewerker deelt mee dat er binnen 10 minuten een trein komt… en hij bedankt ons voor het begrip.
12.15:	Op dit uur komt normaal een andere trein in de juiste richting… niet dus! Die mensen die misschien, eventueel 35 minuten te laat zijn, hebben nog steeds hun trein niet gemist!
12.20:	Hoera! Een trein! Maar het gejuich verstomt wanneer de luidspreker ons laat weten dat er weldra (binnen 10 minuten) nog een trein in die richting zal komen, maar dat beide treinen hun eindbestemming niet kunnen bereiken en dat ze dus halfweg stoppen. “Kak!” denk ik bij mezelf…
12.25:	Ik rij met mijn auto richting werk (zie verhaaltje hierboven).

Sommige dagen zijn gewoon kak en dan ben je blij dat je die kak mag delen met anderen, want gedeelde kak is ***censuur***… mmm misschien moet ik toch maar weer het Engelse kak-woord gaan gebruiken!

Goe bezig!

Het Leven van Pi

… en dan sta je in de bibliotheek en denk je: “Als dit niet het ideale boek is, dan weet ik het ook niet meer!” Geen idee of Yann Martel lang over de titel heeft nagedacht, maar mijn aandacht had hij in elk geval meteen. Mijn Pi-alarm had wel wat opwarmtijd nodig. Vreemd om pi in de titel van een boek te willen vermelden, want als er één ding is waar wiskundigen vaak niet goed in zijn, dan is het wel in talen (en omgekeerd). De wiskundigen die je met die titel aantrekt, geven waarschijnlijk al op na het voorwoord en de taalkundigen… tja, die leggen het boek al terzijde omdat er wiskunde op de flap staat! Marketing-gewijs misschien een minder goede titel dus. Ik moet toegeven dat ik voorlopig nog niet verder ben geraakt dan de achterflap, maar die vertelde mij al wat ik eigenlijk had moeten weten; behalve de naam Pi, waarschijnlijk geen letter wiskunde in het boek!

Een boek waar ik wel al hier en daar een pagina uit gelezen heb, is Van Heer Halewijn tot Hugo Claus – 160 Gedichten om uit het hoofd te kennen. In de bib kon ik niet nalaten om De Spin Sebastiaan al even te lezen en ook Junkieverdriet moest mijn poëzie-honger stillen. Heerlijk! En om deze literaire drievuldigheid te vervolledigen heb ik ook nog De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan van Milan Kundera meegebracht.

Het zit in me!

Misschien niet bijster origineel (maar daarom niet minder mooi of minder actueel) dit streepje poëzie….

Ik kan je nu al zeggen,
nog voor eender wat,
dat je mijn hart allang
niet meer verlaten kan.

Tenzij heel even — zoals nu,
om wadend door m’n bloed
naar m’n hoofd te stijgen.

Dan denk ik aan je.

Zoals nu.

- Stijn Vranken, Vlees mij!, p.54

Het spelen met taal en woorden heeft me altijd al beziggehouden. Het zit gewoon in me, het zit waarschijnlijk in mijn familie. Mijn opa kende ongelooflijk veel spreekwoorden en gezegden en hij kon, net zoals ik dat nu kan, verbaasd zijn over hoe mooi je iets kunt verwoorden. Zo stond ik vandaag ook een beetje verbaasd toen ik bovenstaand pareltje van Stijn Vranken tegen kwam. Maar dat was niet het enige streepje poëzie dat vandaag mijn pad op het internet kruiste. Als bij toeval kwam ik een gedicht van mezelf tegen. In een ver (en soms liever vergeten) verleden schreef ik bijna dagelijks een “gedicht”, of toch een paar woorden en zinnen die daarvoor door moesten gaan…

Ik ben een schildersezel
geboren uit bomen
op een rommelmarkt

ik droomde van… goh
zon en bloem
eeuwige roem
maar bleef slechts hout

ik ben de kitsch
die kunst vasthoudt

Ik hou van woorden, het zit in me!